RSS
 

Notki z tagiem ‘dieta’

Nie daj się stłamsić!

03 cze

Im więcej czytam w internecie blogów, poradników i artykułów tym coraz bardziej czuję się zmęczona dietetyczną modą i zaprzeczającymi sobie informacjami o odżywianiu. Ludzie z fit-świata popadają w skrajności, których nie rozumiem. Odmawiają sobie wszystkiego wmawiając jednocześnie całemu światu, że to trucizna od której umrzemy, ale zanim to nastąpi nasze ciało osiągnie rozmiary słonia, a skóra będzie brzydka jak łuski krokodyla. Serio? Rozejrzyjcie się wokół siebie. Spójrzcie na ludzi na plaży. W parku, na spacerze. Jak duża część z nich wygląda tak jakbyście tego chcieli wy? Bo ja widuję takie osoby często. Jedzą popcorn w kinie, piją colę czy piwo. Zjadają pszenną bułkę z masłem na śniadanie i nie umierają. Najpierw zakwaszenie, potem gluten, do tego doszły choroby autoimmunologiczne i generalnie gdzie nie czytam tam widzę że ktoś ma hashi, ktoś IO, jeszcze ktoś zespół policystycznych jajników no i wszyscy są na specjalistycznej, czystej diecie. Czekolada Milka – zabija. Mleko UHT – zabija. Ser żółty – nabiał – zabija! Kupisz szynkę w sklepie – trująca! Płatki czekoladowe Nesquik – śmietelne! Tylko ja nie widziałam, żeby umieralni od tego ludzie którzy żywią się tym na co dzień i mieszkają na moim osiedlu, pracują ze mną itd. Więc jeśli ja raz na jakiś czas zjem coś takiego, to nie umrę. Nie pokryją mojej skóry potworne liszaje i nie wypadną mi włosy w jedną noc. Nie umiem zrozumieć ludzi, którzy naprawdę przeginają w tą drugą stronę. Ludzi którzy za wszelką cenę będą chcieli Ciebie i siebie nawracać, twierdząc że śmiertelny cios zada Ci kawałek sernika z prawdziwym serem upieczony przez babcię z normalnej mąki jaką zwykliśmy jadać jeszcze kilka lat temu.

Czasem myślę, że to jakaś nowa forma sekty religijnej. Teraz jak nie jesz glutenu to robisz z niego jądro zła, nieszczęścia i krzywdy. Nawracasz świat. A pewnie jeszcze rok temu nie wiedziałeś, że gluten istnieje. Ostatnio miałam ochotę na pieczywo – chociaż z zasady jem śniadania białkowo-tłuszczowe. Co zrobiłam? Poszłam do piekarni, kupiłam jeszcze ciepłą bułeczkę z wiejską kiełbaską i pomidorem. I nic mi nie jest. Ta bułka z glutenem mnie nie ukatrupiła. Aaaa równie trująca jak gluten jest laktoza i wszelki nabiał. Moda na jogurty naturalne i kefiry odchodzi do lamusa.

Zawsze mnie zastanawia jak wygląda życie rodzinne i towarzyskie takich osób. Nie pojdziecie ze znajomymi do knajpy, no chyba że na wodę mineralną. Co jecie na imprezach rodzinnych? Albo hitem była dla mnie osoba, która kupiła sobie wakacje all inclusive – ale nie chciała jeść tego co tam serwowali. Rly?

Tak czy inaczej, w dalszym ciągu jestem zdania, że ważne jest to ile się je. Dla osoby która nie rozumie swojego organizmu liczenie kalorii to najważniejsza rzecz. Kiedy w ostatnim czasie jadłam i piłam dużo za dużo, to parę kg wróciło. Aktualnie w dni robocze staram się trzymać kalorie dosyć nisko +/- 1200. Dlatego, że wiem iż w weekend nie odmówię sobie piwka czy ziemniaków albo z grilla zjem jedną kiełbasę więcej. Bilans tygodniowy musi się zgadzać. A czy te 1200 kcal to mało? NIE!

Śniadanie: 3 jajka w dowolnej formie, 90g kiełbasy dobrej jakości + świeże warzywa. Tworzę z tego co chcę. Jestem najedzona rano, w pracy wpijam kawę i tak naprawdę dopiero po 11 przypominam sobie, że może już czas na drugie śniadanie?

II śniadanie: ostatnio ciepło na dworze, a że owoców nie lubię i nie ufam fruktozie, to wcinam warzywa: kolorowe papryki, ogórek zielony, rzodkiewka, marchewka. Cały pojemniczek 600 ml wypełniony po brzegi. Chrupię je sobie przy kompie w pracy.

Obiad: jem w pracy. W tym tyg. w ramach #mealprepsunday pierś z indyka z sosem pieczarkowym (pieczarki + 30% śmietanka) i do tego młoda kapusta duszona z boczkiem. Czasem dorzucam trochę świeżych warzyw albo gotową surówkę szwedzką.

Kolacja: ugotowaliśmy wielki gar zupy ogórkowej na 6 udkach z kurczaka. Mięso całe obraliśmy do zupy. Do niej trochę ryżu. Jestem najedzona i kalorii jest 1200. Waga spada mocno. Wracam na właściwe tory.

Ale jak ktoś nie radzi sobie z liczeniem kcal, planowaniem posiłków itd. to w dalszym ciągu będę polecać Metodę Równowagi Metabolicznej gdzie jedzenie jest podzielone na takie porcje, że bez problemu da się trzymać kcal nawet jeśli się zje kawałek pizzy dziennie. A te nagrody w postaci małego co nieco pomagają i motywują.

Trzeba czerpać radość z życia, nie robiąc z siebie więziennej ofiary trzymanej kajdanami no gluten, laktoza free i bóg wie czego jeszcze. Powiem Wam tak: wcześniej, 3-4 lata temu nikt z Was o tym nie słyszał. Pojawiło się nagle? Nagle zaczęło być szkodliwe? Tak jak za komuny rakotwórcze pomidory. Głowa do góry, nie musicie z niczego rezygnować. Ja nie rezygnuję – tak mówię popijając kawę z kapsułki z mlekiem UHT prosto ze sklepowego kartonu! :)

 
Komentarze (34)

Napisane w kategorii Codziennik, Marudzenie

 

Piątkowe zwierzenia & Nocny Kochanek

20 maj

Ostatnio przechodziłam maluteńki kryzys w związku ze wzrostem wagi po ślubie siostry mojego lubego, a potem majówce. Nie będę nikomu oczu mydlić. Przyznaję: żarłam jak świnka, piłam piwsko i ogólnie rozlazłam się. Waga bynajmniej nie skoczyła jakoś gwałtownie do góry, ale ten kilogram-półtorej więcej trzymał się dłuższy czas i nie spadał. Teraz już rygorystycznie wróciliśmy do ćwiczeń, mam za sobą cały tydzień ostrego ćwiczenia, bez opieprzania się, bez uciekania od liczby serii czy powtórzeń i eureka, dziś waga ruszyła w dół. W ogóle Ci, którzy czytają mnie od dawna to pamiętają że ważyłam prawie 75 kilogramów, przy wzrośnie 167 cm. Wcale nie schudłam w kilogramach jakoś szalenie. Bo waga zeszła poniżej 68 kilogramów w najlepszym momencie (+/-2 kg rano po alko odwodnieniu), ale zeszczuplałam bardzo w rozmiarze ciuchów. W sumie 20 cm w pasie. Ostatnio zamówiłam te jeansy rozmiar 38 i okazały się być za duże. W sumie teraz mam tak naprawdę tylko jedne spodnie które są ok. Rozmiar 36 z Diversa. Kupione 2 albo 3 lata temu jak schudłam sporo na diecie 1000 kcal. (te sporo wróciło jak bumerang po pierwszych wakacjach gdy przestałam liczyć co żrę i piję) Luby cały czas mówi, że mam nic nie kupować, że jeszcze nie teraz. Bo tak naprawdę chciałabym jeszcze 8 kilogramów zrzucić. Tylko czemu to idzie na wadze tak wolno, a w obwodach szybciej? Czy to serio mięśnie i tak ich dużo? Po pomiarach na Tanita mam taki uraz, że nie chcę weryfikować tego co mi wyskoczy teraz. Może na koniec czerwca jak faktycznie teraz będę się pilnować ze wszystkim, a zwłaszcza z alkoholem.

Im więcej ruchu w życiu tym człowiek ma więcej radości. Jeszcze ciągle drzemie we mnie ten leniuszek, który myśli o tym by usadowić zadek na kanapie, odpalić telewizor i pożerać chipsy. Ale stawiam mu opór. Ostatnio znalazłam mega motywację. Wpadły mi w oko zdjęcia wyrzeźbionych, jędrnych tyłeczków. Też chcę taki. O jesssu ile bym dała, żeby moja pupa była taka twarda i stercząca. Więc męczę „bułgary”, siady i kilka innych ćwiczeń które mają ją uczynić seksowną. Patrzenie na to jaka mogę być jeśli się trochę wysilę daje naprawdę sporego kopa. A wczoraj na siłowni spotkaliśmy kolegę mojego lubego z LO. Akurat wyciskaliśmy sztangę na płaskiej. Ciężko 5×5 u mnie 30kg (licząc z gryfem). Kolega podchodzi, a to taka gaduła. Więc miele ozorem z lubym, a ja ciach na ławeczkę, sztanga w łapki i robię swoje. Wstaję. Kolega otwiera oczy szerzej i mówi: „nieźle trenujesz tą swoją dziewczynę” (aż mi się na usta cisnęło: PRZYSZŁĄ ŻONĘ), ale kolega po chwili dodaje widząc na każdej stronie jeden 5 kg talerz: „a ile ten gryf waży?”. Odpowiadam z dumą wypinając klatę: „dwajścia”. Kolegę zamurowało. Policzył talerze. „Oooo 30 kilo”. Narcyz we mnie zakwitł. A że było to pierwsze ciężkie ćwiczenie tego dnia, to przez następną godzinę miałam +100 do zaangażowania w trening.

Teraz muszę w każdym razie zacząć się pilnować jeśli chodzi o weekendy, piwo, grzeszki. Wiecie jak jest, jak za oknem zielono i słonecznie, a Ty mieszkasz rzut beretem od promenady parkowej gdzie grille i piwko na wyciągnięcie ręki, to bardzo trudno odnaleźć w sobie zalążek silnej woli. Ale muszę. Czas się wziąć za siebie. Może za rok Runmageddon?

Część z Was pisze, że podziwia nas za to gotowanie na cały tydzień itd. Ale powiem Wam, że to wchodzi w krew zupełnie tak jak praca. Teraz jeszcze z wygody zamawiamy towar w e-Tesco. Więc już koło środy zaczynamy „budować” koszyk zakupów. Zastanawiamy się co byśmy zjedli. Jakie posiłki, co na pierwsze i drugie śniadanie (bo luby też się przestawił na białkowo-tłuszczowe) – wrzucamy do koszyka. I daje nam to jeszcze jedną rzecz: oszczędność. Zwykle jak jechaliśmy na zakupy całotygodniowe to do koszyka wpadały też niekoniecznie zaplanowane rzeczy. Wychodziliśmy z zakupami na 300 zł a czasem i więcej. Koszyk na niedzielną dostawę zamyka się poniżej 200 zł i to z kosztem dostawy.

Ślub. Bo o tym wspomniałam notkę wcześniej. 764 dni do zmiany stanu panieńskiego. Kupa czasu. A ja już mam takie ADHD że planuję rozsadzenie ludzi przy stolikach. Głupia. Spać nie mogę, obmyślam wystrój sali, dodatki. Trochę za wcześnie się za to zabraliśmy, ale strach przed tym, że terminy uciekną mi sprzed nosa, sprawił że nie czekaliśmy. Ba! Mamy póki co termin Sali, ale w kościele jeszcze nie byliśmy. Moja mama też jest podekscytowana, chociaż ja już prawie 9 lat mieszkam sama. W ogóle mam 30 lat w tym roku i bynajmniej nie jestem dzieckiem. Ale fajnie, to dla mnie też duża radość, że ona się tak cieszy, że już myśli o tym jak dużo sukienek będę mogła przymierzyć bo tak ostro ćwiczymy i tak wyszczuplałam. Mega motywacja. Kolejna. A tym ślubem i weselem paru osobom muszę utrzeć nosa.

No nic, to tyle przed weekendem. Piątek. Piąteczk. Piatunio. Dla wszystkich którzy odliczają czas od weekendu do weekendu, zachęcam do posłuchania:

 
Komentarze (10)

Napisane w kategorii Codziennik, O mnie, Sport

 

Już mi niosą suknię z welonem…

09 maj

Nie było mnie dwa i pół miesiąca. Kilka razy zbierałam się by napisać, ale pęd wydarzeń wybijał mnie z rytmu. A nie lubię na szybko, nie lubię byle-jak. To już wiecie, bo nie pierwszy raz tak znikam. Generalnie nie lubię robić rzeczy nieprzemyślanych. A zwłaszcza pisać. Bo pisać lubię. Jakbym miała dużo mamony to bym nie pracowała, pisałabym książki i sama je sobie wydawała. Pewnie duża część z Was przestała tu zaglądać i wcale nie mam o to żalu. Mogę go mieć wyłącznie do siebie, do braku organizacji czasu.

Czy u mnie nastąpiły jakieś zmiany? Właściwie to nie. W dalszym ciągu trzymam się treningów 3-4/tyg., w dalszym ciągu jem zdrowo ale oczywiście nie popadam w skrajności – jem pizzę gdy chcę, piję piwo gdy chcę, a wczoraj w Auchanie była promocja na Pringelsy – nie dało się przejść obojętnie. Gotujemy raz w tygodniu. To już ponad pół roku #mealprepsunday. Zaczął się 9 miesiąc. Jak się czuję? Lepiej. Silniejsza, zdrowsza. Pełna energii. Druga połowa kwietnia była bardzo zakręcona ze względu na ślub siostry mojego nieślubnego znajomego. Z racji serii zadań, planów i obowiązków trochę mniej ćwiczyliśmy i trochę mniej zdrowo się odżywialiśmy. Panieński i ślub to oczywiście morze alkoholu. Potem majówka i trudno było wrócić na właściwe tory. Nie mówię, że się obijaliśmy, bo poprzedni tydzień był owocny w ruch 3x siłownia, 2x rower + 9h w Energylandii. Teraz luby opracowuje nowy plan treningowy, bo poprzedni mocno dawał nam w kość ze względu na dużą objętość ćwiczeń siłowych. Po weselu pierwsze treningi kończyły się takimi zakwasami, że prawie nie umiałam się ruszać. Powoli za to pozbywam się skrępowania i wstydu do ludzi, którzy są na siłowni, widzą mnie a których najchętniej bym się pozbyła by móc ćwiczyć sama dla siebie. Tak, tak. Proces odzyskiwania pewności siebie nie jest taki łatwy ani szybki, ale następuje. Coraz więcej ćwiczeń znam, umiem, czuję. Ale najzabawniejsza historia wiąże się oczywiście z hasłem „rower”. Ostatni raz na rowerze jechałam może z 15 lat temu jak nie więcej. Za dziecka złamałam sobie na rowerze rękę i mam uraz. W dodatku ja mam coś ze zmysłem równowagi i błędnikiem. Jak np. stoją słupki na drodze to boję się że między nimi nie przejadę, nie wiem kiedy zacząć skręcać żeby skręcić i wszelkie manewry mijania, wyprzedzania itd. są dla mnie jak najgorszy horror. Nawet bez kółek mam z tym problem. Niejednokrotnie przechodząc przez drzwi uderzam ramieniem we framugę bo się nie zmieściłam, źle wycelowałam. Mój mózg jakoś błędnie analizuje odległości i dystans. Nie wiem co może być tego przyczyną i czy coś z tym da się zrobić. W każdym razie mój lęk przed poruszaniem się na rowerze zderza się z niesamowicie sprzyjającymi okolicznościami do jazdy. (kiedyś próbowałam na rolkach – nie chcielibyście tego widzieć!) Mieszkam tuż obok ogromnego parku. Widzę z balkonu główny deptak. Nawet nie trzeba znać przepisów o ruchu drogowym, bo pod domem mam ścieżkę rowerową do samego parku. Trochę ponad tydzień temu postawili mi praktycznie pod domem stację citybike! Rower kosztuje 1 zł na godzinę. Już nie było wymówek. Poszliśmy, wypożyczyliśmy i w drogę. Tego się serio nie zapomina! Umiałam. Jechałam. Bałam się dalej wąskich przejazdów, manewrów, zakrętów i biegających po asfalcie dziecków no i oczywiście prędkości – ale było fajnie. Dwa razy już jeździliśmy i dałam radę. <3

Coś o mnie? Tydzień temu zamówiłam nowe spodnie, jeansy z Orsay rozmiar 38. Okazały się za duże. Spadek wagi wcale nie taki zauważalny, ale myślę że po prostu to mięśnie rosną. Dawno się nie mierzyłam, ale chcę to zostawić na czas po pierwszym, pełnym tygodniu bez grzechów. Na razie kompletne low-carb w ramach detoksu, potem trochu węgli w dni treningowe bo tęsknię za makaronem. Co jem? Na śniadanie kiełbasa gotowana, smażona, z cebulką, warzywami, czasem do tego jajko i oczywiście świeże warzywa. Na drugie śniadanie sałatka z kurczakiem standard: sałata rzymska, pomidorki koktajlowe, ogórek, prażona cebulka, oliwki czasem feta. Na obiad i kolację jakiś pojemnik. W tym tyg mamy polędwiczki wieprzowe w sosie pieczarkowym z kotletem z brokuła i szparagami + zrobiliśmy musakę w dwóch wielkich naczyniach. Kotlety brokułowe? A no wyczaiłam jakiś filmik w internecie: brokuł ugotowany, poszatkowany drobno, w przepisie była bułka tarta ale ja nie dałam (można dodać mąki kasztanowej czy gryczanej jak ktoś jest glutenfree), jajo, zielona cebulka i starty żółty ser. Uformować, piekarnik na 200 i 15-20 minut pieczenia aż się zetną. Super pyszne. Oczywiście sól, pieprz i co kto lubi ;) Dla mnie to alternatywa dla znienawidzonego kuraka z brokułem i ryżem.

…  Ślub? Suknia i welon?

Tak. Tytuł notki bardzo wymowny, ale oprócz wspominek o ślubie siostry lubego, muszę Wam coś powiedzieć. Po 10 latach związku zdecydowaliśmy się na TEN krok. Ale, że wszystko musi być perfekcyjne i my musimy być perfekcyjni to ślub dopiero w czerwcu 2018 r. Więc pewnie jeszcze będę o tym pisać nie raz i nie dwa, żeby wyrzucić z siebie związany z tym stres.  Kiedyś myślałam, że ta uroczystość będzie mała, kameralna i tylko dla najbliższej rodziny, pewnie sam cywilny. Ale wszystko się zmieniło. Będzie +/- 80 osób, ślub kościelny i wspaniałe wesele. Teraz mam dwa lata by wszystko sobie przemyśleć, poukładać, zaplanować.

Przepraszam, że taki wielki skrót. Ale dziś jak tu weszłam zdałam sobie sprawę, że jak teraz nie napiszę, to pewnie już nie napiszę wcale.